O problemie

O problemie

O problemie

O problemie

Więcej o problemie

Rolnictwo, jako jeden z trzech filarów gospodarki, w odróżnieniu od usług i przemysłu, najsilniej jest uzależnione od warunków przyrodniczych. Wpływ rolnictwa na środowisko jest różny na całym świecie, w zależności od stosowanych praktyk rolniczych. Ostatecznie wpływ na środowisko zależy od praktyk produkcyjnych systemu, stosowanego przez rolników. Utrata składników odżywczych, takich jak azot i fosfor, może być inicjowana ze źródeł punktowych, takich jak stodoły, czy magazyny nawozów naturalnych. Utrata składników odżywczych, wynikających z niewłaściwego gospodarowania polami i uprawami, jest zanieczyszczeniem rozproszonym, które znacznie trudniej jest ograniczyć. Utrata składników pokarmowych prowadzi do eutrofizacji cieków wodnych i morza, a także do zakwaszenia obszarów lądowych i do zmniejszenia różnorodności biologicznej. Aby ograniczyć negatywne skutki wpływu rolnictwa na stan środowiska naturalnego, Unia Europejska określiła szereg wytycznych, precyzujących podjęcie bezpośrednich działań, mających na uwadze jak najbardziej efektywne osiągnięcie zamierzonych celów. Głównym celem polityki wodnej UE jest zagwarantowanie, że na całym jej obszarze jest dostępna wystarczająca ilość dobrej jakości wody dla potrzeb ludzi i środowiska. Od czasu pierwszych dyrektyw dotyczących wody w latach 70., UE pracowała nad stworzeniem skutecznej i spójnej polityki wodnej. Ramowa Dyrektywa wodna, która weszła w życie w 2000 r., ustanawia nowe ramy oceny, zarządzania, ochrony i poprawy jakości zasobów wodnych w całej UE.

Jakość wód Zgodnie z Ramową Dyrektywą wodną, państwa członkowskie UE powinny dążyć do osiągnięcia dobrego stanu wszystkich wód powierzchniowych i podziemnych. Osiągnięcie dobrego stanu wymaga spełnienia pewnych norm, dotyczących ekologii, chemii, morfologii i ilości wód. Dobry stan wód oznacza, że woda wykazuje tylko nieznaczną zmianę w stosunku do tego, co normalnie byłoby oczekiwane w warunkach niezakłóconych (to znaczy – przy niskim wpływie człowieka). Ponad połowa wód śródlądowych, rzek i jezior w Europie ma mniej niż dobry stan ekologiczny (rys. 2.1.). Stan ekologiczny jest kryterium jakości struktury i funkcjonowania ekosystemów wód powierzchniowych. Ramowa Dyrektywa wodna jest powiązana z wieloma innymi dyrektywami UE. Należą do nich: dyrektywy dotyczące ochrony różnorodności biologicznej (dyrektywy ptasie i siedliskowe), dyrektywy dotyczące konkretnych zastosowań wody (wody pitnej, wody w kąpieliskach i dyrektyw dotyczących ścieków komunalnych) oraz dyrektywy dotyczące regulacji działań podejmowanych w środowisku (emisji przemysłowych i oceny oddziaływania na środowisko). Dyrektywy dotyczące kwestii takich jak powodzie i działań w ramach strategii morskiej mają znaczące powiązania z Ramową Dyrektywą wodną, która jest również uzupełniona dyrektywą w sprawie substancji priorytetowych i Dyrektywą w sprawie wód podziemnych. Dyrektywa azotanowa stanowi integralną część Ramowej Dyrektywy wodnej i jest jednym z kluczowych instrumentów ochrony wód przed negatywnym wpływem rolnictwa. Zrównoważone stosowanie pestycydów i dyrektyw dotyczących osadów ściekowych zapewnia również kontrolę materiałów stosowanych na lądzie. Dyrektywa azotanowa ma na celu ochronę jakości wody w całej Europie poprzez zapobieganie zanieczyszczaniu wód gruntowych i powierzchniowych azotanami pochodzenia rolniczego oraz promowanie stosowania dobrych praktyk rolniczych. Dyrektywa azotanowa stanowi integralną część Ramowej Dyrektywy wodnej i jest jednym z kluczowych instrumentów ochrony wód przed zanieczyszczeniami pochodzenia rolniczego. Dyrektywa azotanowa z 1991 r. jest jednym z pierwszych aktów prawnych UE, mających na celu kontrolę zanieczyszczeń i poprawę jakości wód. Wprawdzie azot jest ważnym składnikiem pokarmowym, niezbędnym w uprawie roślin uprawnych, jednak w wysokich stężeniach jest szkodliwy dla ludzi i przyrody. Azotany zawarte w nawozach organicznych i chemicznych, wykorzystywanych w rolnictwie, stanowią jedno z głównych źródeł zanieczyszczenia wód w Europie. W państwach UE-15 stopniowy spadek zużycia mineralnych nawozów azotowych po raz pierwszy odnotowano na początku lat dziewięćdziesiątych, a w ciągu ostatnich czterech lat ta tendencja się ustabilizowała. Natomiast, razem we wszystkich państwach członkowskich zużycie azotu wzrosło o 6%. Ogólnie rzecz biorąc, rolnictwo odpowiada za ponad 50% całkowitej ilości azotu wprowadzonej do wód powierzchniowych.

X
Od 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016 r (RODO). Potrzebujemy Twojej zgody na przetwarzanie Twoich danych osobowych przechowywanych w plikach cookies. Poniżej znajdziesz pełny zakres informacji na ten temat.